Απιστίας συμπτώματα

Μια κοινωνική προσφορά του Νάρκισσου στο γυναικείο αναγνωστικό κοινό

Πίστευα ότι τα είχα δει πλέον όλα όσον αφορά στις μαλακίες που δημοσιεύουν τα λεγόμενα «γυναικεία» περιοδικά, έντυπα ή ηλεκτρονικά. Ε, λοιπόν, λάθος! Φαίνεται πως πάντα υπάρχει περιθώριο για ένα βήμα παραπέρα στο ένδοξο μονοπάτι της γκομενίστικης ηλιθιότητας. Απόδειξη, τα «συμπτώματα της απιστίας» που πέτυχα κατά τύχη στο womenonly (όπου women διάβαζε και: κρετίνοι).

Έχετε υπόνοιες ότι ο καλός σας σάς τα φοράει; Δώστε τέρμα στην αμφιβολία με σύμμαχο την έγκριτη επιστημονική μελέτη της εν λόγω ιστοσελίδας, που επισημαίνει 32 ατράνταχτες αποδείξεις ότι ο σύντροφός σας «ποτίζει» παραλλήλως δεύτερη πορτοκαλιά. Πιστός στην αποστολή του της κοινωνικής προσφοράς, ο Νάρκισσος αναδημοσιεύει τα κυριότερα σημεία του ανυπέρβλητου κερατο-καταλόγου κάνοντας τις απαραίτητες προσθήκες, για να μάθετε επιτέλους αν υπάρχει κάποιος λόγος που τελευταία κουτουλάτε περνώντας την εξώπορτα.

Ξεκινάμε με μια ομαδοποίηση μερικών παρεμφερών σημείων: Δεν μιλάτε πια. Ζείτε μαζί σαν ξένοι. / Έχει γίνει ψυχρός και αδιάφορος για τα συναισθήματα σου./ Αδιαφορεί για σένα, για τα παιδιά σας και την καθημερινή σας ζωή./ Δεν τον ενδιαφέρει καθόλου το μέλλον της σχέσης σας./ Δεν σου δείχνει τρυφερότητα πια./ Δεν σου λέει πια "σ' αγαπώ"./Το ενδιαφέρει περισσότερο να δει τηλεόραση ή να διαβάσει εφημερίδα απ' το να κουβεντιάσετε ή να κάνετε έρωτα.

Εμείς συμπληρώνουμε:

· Όποτε περνάει από μπροστά σας, σας ρίχνει ροχάλα.

· Σας δέρνει.

· Δέρνει τα παιδιά.

· Κλωτσάει το σκύλο.

· Ενώ εσείς του κάνετε αισθησιακό striptease, εκείνος βλέπει champions league.

· Του λέτε «σ’ αγαπώ» και απαντά μέσα από τα δόντια του «τράβα ψόφα μωρή καριόλα».

· Το μωρό βήχει κι αυτός του βουλώνει το στόμα με σελοτέιπ.

Λοιπόν: Αν κάποια από αυτές τις ενδείξεις ταλανίζει την καθημερινότητά σας, είναι καιρός να περάσει από το μυαλό σας ότι ίσως δεν είσαστε πλέον ο μοναδικός πόλος της ερωτικής του έλξης.

Συνεχίζουμε: Σου φαίνεται αδιάφορος και αφηρημένος την ώρα του σεξ.

Αναλύουμε λίγο περισσότερο:

· Όταν κάνετε σεξ, σας βάζει μια χαρτοσακούλα στο κεφάλι.

· Σας βάζει από πάνω και όση ώρα εσείς κάνετε rodeo, εκείνος λύνει Sudoku.

· Είναι τόσο αφηρημένος, που προσπαθείτε μονίμως να βγάλετε το πουλί του από τον αφαλό ή από το μάτι σας.

· Είναι τόσο αδιάφορος για τις σεξουαλικές σας περιπτύξεις, που πρέπει να του επισημάνετε εσείς ότι τελείωσε.

· Σας φωνάζει «Σύλβια» κατά τη διάρκεια του σεξ.

· Τον φωνάζετε «Ντέιβιντ» κατά τη διάρκεια του σεξ και δεν αντιδρά.

· Διακόπτετε το σεξ για να σηκώσετε το τηλέφωνο που χτύπησε και εκείνος δεν το αντιλαμβάνεται, αλλά συνεχίζει ανοίγοντας τρύπα στο στρώμα.

Ακονίστε τις αισθήσεις σας! Αν διαισθάνεστε ο,τιδήποτε από τα προαναφερθέντα, θορυβηθείτε.

Παρακάτω: Όταν μιλάει στον ύπνο του αναφέρει συχνά ένα συγκεκριμένο γυναικείο όνομα.

Πιο συγκεκριμένα:

· Παραμιλάει λέγοντας «Σύλβια».

· Παραμιλάει λέγοντας «Σύλβια, τι μου κάνεις.»

· Παραμιλάει λέγοντας «Σύλβια, τι σου κάνω.»

· Παραμιλάει λέγοντας «Σύλβια, θα χωρίσω το συντομότερο την κάργια την ……… (συμπληρώνετε με το μικρό σας όνομα) και θα φύγουμε μαζί στις Μπαχάμες.»

Αν ακούσετε κάτι τέτοιο κατά τη διάρκεια της νύχτας, έχετε λιγάκι το νου σας. Μην υπερβάλλετε, βέβαια: στο κάτω-κάτω, για ένα παραμιλητό πρόκειται. Δεν αποκλείεται να έβλεπε ο άνθρωπος ένα αθώο όνειρο με τη γάτα των παιδικών του χρόνων που ονομαζόταν Σύλβια. Για να βεβαιωθείτε, ρωτήστε τον ήρεμα το επόμενο πρωί μήπως είχε στο παρελθόν κάποιο κατοικίδιο με το όνομα Σύλβια. Αν απαντήσει καταφατικά, δεν υφίσταται λόγος ανησυχίας.

(ΠΡΟΣΟΧΗ -Απαραίτητη διευκρίνιση: τα 2 προηγούμενα points δεν ισχύουν αν τυχαίνει να ονομάζεστε εσείς Σύλβια.)

Φαίνεται ξαφνιασμένος όταν ξυπνάει το πρωί. Πιθανόν να μην είναι σίγουρος σε ποια κρεβατοκάμαρα βρίσκεται. Κατά τη γνώμη του Νάρκισσου, το απλό σάστισμα στο ξύπνημα δεν συνιστά επαρκή ένδειξη. Δεν αποκλείεται όμως να συμβαίνει πράγματι κάτι το ύποπτο, αν:

· με το που ανοίγει τα μάτια του και σας βλέπει δίπλα του στο κρεβάτι αρχίζει να κλαίει με σπαρακτικούς λυγμούς.

· αρχίζει να σας ταρακουνάει ουρλιάζοντας μέσα από τους λυγμούς «τι έκανες στη Σύλβια, φέρ’ την πίσω αμέσως.»

· πηδάει έξω από το παράθυρο μόλις του πείτε γλυκά «καλημέρα, αγάπη μου».

· σηκώνεται και κατουράει μέσα στη ντουλάπα αντί για την τουαλέτα: προφανώς μπερδεύει την κρεβατοκάμαρά σας με κάποιον άλλο χώρο.

Τώρα που γνωρίζετε όλα τα ύποπτα σημάδια, μπορείτε να προετοιμάσετε καταλλήλως την άμυνά σας ενάντια στον κίνδυνο να μετατραπείτε σε τάρανδο. Η στήλη μας συνιστά, για καλύτερα αποτελέσματα, να τυπώσετε τον κατάλογο και να τον κουβαλάτε μαζί σας ανά πάσα στιγμή, ώστε να μπορείτε να ελέγχετε ευκολότερα τις εκάστοτε ενδείξεις. Κυκλώστε με κόκκινο στυλό τον αριθμό κάθε συμπτώματος που εντοπίζετε, και αν εντός μίας εβδομάδας οι κόκκινοι κύκλοι υπερβαίνουν τους δέκα στον αριθμό, πάρτε το απόφαση ότι είναι καιρός να συζητήσετε ανοιχτά με τον αγαπημένο σας.

HAVE A NICE WEEKEND

Εσύ είσαι στο facebook ;;;

Εγώ είμαι.

Μέχρι πριν λίγους μήνες, βέβαια, δεν γνώριζα καν την ύπαρξη της δημοφιλέστατης αυτής διαδικτυακής υπηρεσίας. Ο άντρας μου την ανακάλυψε, κατόπιν προτροπής ενός γνωστού, κι ενθουσιάστηκε που βρήκε ένα σωρό παλιούς φίλους του από τη Νάπολη. Εν συνεχεία, μύησε κι εμένα, που ενθουσιάστηκα με τη σειρά μου γιατί ανέκτησα επαφή με μια φιλενάδα από τα παλιά που σπουδάζει πλέον στο εξωτερικό και είχαμε χαθεί κάτι χρόνια. Εκπληκτικό!

Αποκτήσαμε, λοιπόν, ο καθένας μας, από ένα ωραιότατο προφίλ. Αναρτήσαμε φωτογραφίες με χαμόγελα crest, δηλώσαμε τον τόπο κατοικίας μας, την ακριβή ημερομηνία γεννήσεώς μας, το e-mail μας βεβαίως και διάφορα προσωπικά στοιχεία, κι αφεθήκαμε μακάριοι στη μαγεία της εικονικής παγκόσμιας παρέας.

Τρελή διασκέδαση! Μπήκαμε σε διάφορα groups που εξυμνούν από τον Iggy Pop μέχρι το σπιτικό μουσακά, απαντήσαμε σε χιλιάδες ερωτηματολόγια για να ανακαλύψουμε ποιος διάσημος δολοφόνος θα ήμαστε κι αν τη βρίσκουμε καλύτερα με doggy ή ιεραποστολικό. Στείλαμε χαριτωμένα μηνυματάκια σε κοινή θέα, προσφέραμε αφειδώς ανθοδέσμες, τούρτες, αρκουδάκια, ταρανδάκια και σφηνάκια από κάθε είδους ποτό. Αν μη τι άλλο, είναι και τζάμπα.

Και, φυσικά, κάναμε add ένα κάρο φίλους. Όχι μονάχα τους δυο-τρεις πραγματικούς που διαθέτουν κι εκείνοι προφίλ στο facebook, αλλά κι ένα σωρό άλλους, που υπό φυσιολογικές συνθήκες ούτε το όνομά τους δεν θα καλοθυμόμαστε αλλά λόγω της ευγενούς υπηρεσίας επικοινωνούμε πλέον τακτικότατα: δέκα φορές τη μέρα, ας πούμε, που μας στέλνουν κι από ένα request να υιοθετήσουμε ένα εικονικό βατράχι για να σώσουμε τα δάση του Αμαζονίου. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Γελάτε; Δεν αστειεύομαι καθόλου. Ο άντρας μου, ας πούμε, που κανονικά συναναστρέφεται πέντε άτομα μάξιμουμ, αίφνης απέκτησε 59 φίλους , πρώην συμμαθητές ως επί το πλείστον από τα διάφορα σχολεία που έχει γυρίσει. Εγώ, πάλι, που συναναστρέφομαι στην πραγματικότητα ακόμη λιγότερους, απέκτησα μόλις μια δεκαπενταριά. Με τους δέκα από αυτούς έχω να πιω (κανονικό) καφέ πάνω από πενταετία, και ούτε προβλέπεται να ξαναπιώ –αλλά αυτό είναι μια ποταπή λεπτομέρεια.

Γιατί, όπως και να το κάνεις, είναι ευχάριστο. Ανοίγεις το προφίλ σου, τρως στη μάπα αυτό το “15 friends” και το θλιβερό αίσθημα μοναξιάς πάει περίπατο. Παίρνεις κι όλα αυτά τα virtual δωράκια που με τόση αγάπη σου στέλνουν όλοι και χαίρεσαι. Ή σκας στα γέλια με το απίστευτο χιούμορ του πράγματος. Να, προημερών για παράδειγμα ένας φίλος μού έστειλε μια virtual καπότα, στα πλαίσια πάντα κάποιου ευφυέστατου χιουμοριστικού application. Μπορείτε να σκεφτείτε τίποτα καλύτερο;

Μέχρι και το όποιο ίχνος ανασφάλειας εξαφανίζεται μέσω του facebook. Διότι η θαυμαστή υπηρεσία δεν δημιουργεί μονάχα νέες κοινωνικές σχέσεις, αλλά επικυρώνει περίτρανα και τις ήδη υφιστάμενες. “Τάδε is now friends with δείνα”, το γράφει ολοκάθαρα και το γνωρίζουν όλοι. Άρα ισχύει πέραν πάσης αμφιβολίας. Κι εγώ είμαι επισήμως engaged με το μέλλοντα σύζυγο, το γράφει το προφίλ μου και το προφίλ του. Έτσι, οι βέρες μας απέκτησαν επιτέλους διαδικτυακή διάσταση, να το βλέπουν οι επίδοξες αντίζηλοι και να ξέρουν ότι δεν τις παίρνει. Τι ανακούφιση!

Αλλά τα οφέλη της θαυμαστής υπηρεσίας δεν σταματούν εδώ. Το facebook μας προσφέρει τη μοναδική δυνατότητα να κάνουμε κοινωνικό αγώνα από την ασφάλεια του σαλονιού μας. Μήπως γελάτε πάλι; Λίγη σοβαρότης, παρακαλώ. Εγώ προσωπικά, από τότε που γράφτηκα στο facebook, έχω ξεσκιστεί στον κοινωνικό αγώνα, και με τον πλέον άνετο τρόπο μάλιστα. Πού να τρέχω τώρα σε πορείες σα μαλάκας, να τρώω τα δακρυγόνα στη μούρη, να με κυνηγάνε λυσσασμένοι ματάδες και χρυσαυγίτες κορίτσι πράμα, απαπαπαπά! Να, προχτές επί παραδείγματι, αραχτή σταυροπόδι με τη φραπεδιά μου ανά χείρας, έκανα join σε ένα σωρό causes: fight racism, support the separation of church and state, legalize gay marriage και άλλα πολλά. Μέχρι για την κλειτοριδεκτομή διαμαρτυρήθηκα. Αφήστε που έκανα και κάμποσους φίλους recruit για κάθε ένα από τα ευγενή διαδικτυακά ιδανικά μου. Α, παραλίγο να το ξεχάσω, υιοθέτησα κι εκείνο το βατράχι που σας έλεγα πριν (ή μήπως ήταν φάλαινα;) βοηθώντας με κάποιο τρόπο (τον οποίο δεν κατάλαβα ακριβώς αλλά δεν πειράζει) στη προστασία του Αμαζονίου. Και φυσικά όλοι οι φίλοι ξέρουν πόσο προοδευτικό άτομο είμαι, αφού το ιστορικό μου τους πληροφορεί λεπτομερέστατα για την ιντερνετική αγωνιστική μου δράση.

Έχω λοιπόν τη συνείδησή μου κάτι παραπάνω από ήσυχη: με βάση τις επιδόσεις μου στο facebook, η επαναστατική μου δραστηριότητα κάνει τον Τσε Γκεβάρα να φαίνεται φλώρος κονφορμιστής. Επιπλέον, η κοινωνικότητά μου βρίσκεται στα ύψη, στο σεξ είμαι βόμβα, και ταιριάζω απολύτως με τον άντρα μου σύμφωνα με το σχετικό quiz. Για να μην αναφέρω το γεγονός ότι οι περισσότεροι φίλοι μου πιστεύουν (στα σχετικά applications, πάντα) ότι είμαι beautiful, hot, sexy κι ένα σωρό άλλα υπέροχα πράγματα. Πείτε μου τώρα εσείς, αν τολμάτε, ότι δεν είμαι γαμώ τα άτομα ή ότι η μελλοντική μου ευτυχία δεν είναι μια βέβαιη υπόθεση.

Τα υπόλοιπα, τώρα, δεν είναι παρά ψιλά γράμματα. Το μόνο κακό είναι πως πρόκειται στην κυριολεξία για ψιλά γράμματα. Για το terms of use λέω. Ξέρετε, όλα αυτά που δηλώνουμε πάντα ότι συμφωνούμε χωρίς να τα πολυδιαβάσουμε, προκειμένου να απαντήσουμε στο πολυπόθητο ερωτηματολόγιο που θα μας αποκαλύψει σε ποιο κινηματογραφικό ήρωα αντιστοιχούμε και άλλα τέτοια. Για να μη σας κουράζω, σας παραθέτω copy-paste μερικά ενδιαφέροντα σημεία από ένα φετινό αρθράκι (του Ελεύθερου Τύπου , αν δεν κάνω λάθος):

Το facebook είναι η μεγαλύτερη φωτογραφική βάση δεδομένων που δημιουργήθηκε ποτέ.

Στους υπολογιστές του είναι αποθηκευμένες 2 δισεκατομμύρια φωτογραφίες, ούτε το σύστημα συνοριακών ελέγχων των ΗΠΑ δεν έχει τόσες. Μέχρι να διαβάσετε αυτήν την πρόταση στη βάση θα έχουν προστεθεί εκατοντάδες χιλιάδες φωτογραφίες. Κάθε μέρα 14 εκατομμύρια φωτογραφίες εμπλουτίζουν το φωτογραφικό άλμπουμ της υπηρεσίας. Η συντριπτική πλειονότητα των χρηστών έχει τοποθετήσει προσωπική φωτογραφία. Μπορεί να είναι και η δική σας κάπου εκεί, εν αγνοία σας και μάλιστα ταυτοποιημένη στο πρόσωπό σας. Πώς; Κάποιος φίλος σας «ανέβασε» φωτογραφία σας στο προσωπικό του άλμπουμ, χρησιμοποίησε τη δυνατότητα λεζάντας και έτσι όταν ο δείκτης του mouse περάσει πάνω από το πρόσωπό σας, αποκαλύπτεται και το όνομά σας.

«Όταν χρησιμοποιείτε το facebook ίσως δημιουργήσετε το προσωπικό σας προφίλ, σχέσεις, ανταλλάξετε μηνύματα και κάνετε χρήση των εφαρμογών του διοχετεύοντας προσωπικές πληροφορίες σε διάφορα κανάλια. Εμείς συλλέγουμε αυτές τις πληροφορίες για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένες εφαρμογές». Τι μας λέει; Πως επεξεργάζονται προσωπικά στοιχεία. Το κάνουν όλοι, αλλά στο facebook οι χρήστες κάνουν μια καθημερινή online ψυχανάλυση καταθέτοντας τις προτιμήσεις τους ακόμα και για τα πλέον προσωπικά θέματα.

Παρακάτω: «Όταν τροποποιείτε τις προσωπικές πληροφορίες που έχετε διαθέσει, το facebook κρατάει αντίγραφο των προηγούμενων πληροφοριών για ένα εύλογο χρονικό διάστημα». Ευτυχώς, όμως, μας λέει πως πρέπει να έχουμε κατά νου ότι τα προσωπικά μας δεδομένα μπορεί να εκτεθούν σε κακόβουλα μάτια: «Δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε ότι τα προσωπικά σας δεδομένα δεν θα εκτεθούν σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα. Αντιλαμβάνεστε και αποδέχεστε ότι ακόμα και αν διαγράψετε τις προσωπικές σας πληροφορίες, αυτές μπορεί να έχουν μείνει αποθηκευμένες σε σελίδες τρίτων».

Το καλύτερο; Αν, όμως, έχουμε να κάνουμε με εξουσιοδοτημένες κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, τότε το facebook θα χαρεί να εξυπηρετήσει:
«Χρησιμοποιώντας το facebook συμφωνείτε στη μεταφορά προσωπικών σας δεδομένων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μπορεί να υποχρεωθούμε να διαθέσουμε τα προσωπικά σας στοιχεία έπειτα από νομικές αιτήσεις ή δικαστικές αποφάσεις. Αυτό μπορεί να σημαίνει τη διανομή πληροφοριών σε τρίτες εταιρίες, δικηγόρους ή πράκτορες κυνερνητικών υπηρεσιών».

Θα μου πείτε τώρα, γιατί δεν έχω διαγράψει ακόμη το προφίλ μου; Κατ’ αρχάς, πολύ αμφιβάλλω αν κάτι τέτοιο είναι με την έννοια εφικτό. Αν δεν απατώμαι, πρόκειται απλά για απενεργοποίηση του προφίλ και τα προσωπικά μου στοιχεία θα διατηρηθούν από τους administrators άγνωστο για πόσο καιρό, γιατί όχι για πάντα. Εδώ και για τη διαγραφή του προφίλ ενός πεθαμένου, σύμφωνα με το παραπάνω διαφωτιστικό άρθρο, απαιτείται μια μπερδεμένη γραφειοκρατική διαδικασία. Αφήστε που θα παραμένω tagged σε φωτογραφίες που έχουν αναρτήσει φίλοι και τα λοιπά και τα λοιπά.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο κύριος λόγος που δεν έχω «σβηστεί» από κει μέσα είναι o Brian. Ποιος είναι αυτός; Μα, φυσικά, το εικονικό μου pet, ένα μικρός πράσινος δράκος. Κάθε μέρα τον ταΐζω και παίζω μαζί του, κι αυτός με ανταμείβει με χαμόγελα και χαρούλες. Του έχω ιδιαίτερη αδυναμία και δεν μου κάνει καρδιά να τον χάσω.

Αφήστε που μπορεί να μου χρειαστεί κάποτε και η virtual καπότα. Διότι, να μου το θυμηθείτε, αργά ή γρήγορα το παραδοσιακό γαμήσι θα είναι passé.

Η δυστυχία του να είσαι θηλυκό το καλοκαίρι

Τα τελευταία χρόνια, έχω υιοθετήσει έναν απαράβατο κανόνα ψυχολογικής επιβίωσης: με το που μπαίνουν οι πρώτες ζέστες, οι (ούτως ή άλλως ανύπαρκτες σχεδόν) σχέσεις μου με την τηλεόραση και τα περιοδικά διακόπτονται παντελώς. Για την ακρίβεια, εμφανίζω οξύτατα αλλεργικά συμπτώματα στη θέα τους, με αντιδράσεις τύπου Ελένης Λουκά απέναντι σε μια ορδή σατανιστών. Φανταστείτε πως αρκεί μία και μόνη διαφήμιση αντικυτταριτιδικής κρέμας για να αρχίσω να παθαίνω κρυάδες, μικρούς σπασμούς και να βγάζω ακατάληπτους ήχους κλείνοντας τα μάτια και τα αυτιά μου. Ενίοτε, ανάλογα με τη σφοδρότητα του ερεθίσματος, δεν αποκλείεται να φθάσω μέχρι και τη μίνι επιληπτική κρίση.

Διότι, αν τον υπόλοιπο χρόνο τα προβαλλόμενα πρότυπα οδηγούν απλώς τη μέση γυναίκα σε μια ελαφριά κατάθλιψη, το καλοκαίρι που βγαίνουν λίγο-πολύ όλα στη φόρα αρχίζεις, αναπόφευκτα, να σκέφτεσαι τη λύση της αυτοκτονίας. Αν πάλι ανήκεις στις πιο αισιόδοξες, μπαίνεις απλώς στο τριπάκι να μεταμορφωθείς εντός δύο εβδομάδων το πολύ σε Βραζιλιάνα καλλονή, εξαλείφοντας με τη βοήθεια αναρίθμητων χημικών παρασκευασμάτων τα όποια σωματικά σου ελαττώματα –ή ό,τι τέλος πάντων σε πείθουν ξαφνικά πως αποτελεί φοβερό και τρομερό ελάττωμα απλώς επειδή είναι καλοκαίρι.

Πάρτε αρχικά για παράδειγμα το χρώμα του δέρματος που, ως γνωστόν, ποικίλει στα ανθρώπινα όντα. Ας υποθέσουμε πως είσαι λευκή εκ φύσεως και για να μαυρίσεις χρειάζεσαι ενάμιση μήνα διακοπές στην Καραϊβική ή έστω σε κάποια εγχώρια παραλία. Ας υποθέσουμε ακόμη πως, εντελώς κατ’ εξαίρεση φέτος, αναγκάζεσαι να στερηθείς τον αυτονόητο για κάθε Έλληνα πολίτη ενάμιση μήνα εξωτικού παραθερισμού κι έχεις μείνει άσπρη σαν το διαιτητικό γάλα με το οποίο περιχύνεις κάθε πρωί τα επίσης διαιτητικά δημητριακά σου, που υπόσχονται να σου χαρίσουν ως δια μαγείας το σώμα της Ναόμι Κάμπελ. Τι κάνεις; Κυκλοφορείς απτόητη με το σορτσάκι επιδεικνύοντας την ασπρίλα σου;

Από-και-κλείεται, αν σέβεσαι στοιχειωδώς τουλάχιστον τον εαυτό σου! Πού να τολμήσεις να ξεμυτίσεις εκεί έξω με όλα αυτά τα μισόγυμνα θηλυκά που, άγνωστο πώς, έχουν καταφέρει να προσομοιάσουν από το Μάιο ακόμη όχι στη σιλουέτα απαραιτήτως της Ναόμι, αλλά σίγουρα στο χρώμα της; Οπότε ή που θα κόβεις βόλτες με το τζην με σαράντα βαθμούς θερμοκρασία μέχρι να βγάλεις φουσκάλες από τη ζέστη, ή που θα καταφύγεις στο θαύμα των καλλυντικών και θα αρχίσεις να πασαλείβεσαι με κάποιο self-tan, περισσότερο ή λιγότερο δραστικό αναλόγως του γούστου σου.

Εγώ, για παράδειγμα, κατέφυγα απελπισμένη (αφού διαπίστωσα πέραν πάσης αμφιβολίας πως το να πηγαίνω μία στο τόσο στη θάλασσα χρησιμοποιώντας λαδάκι Hawaiian Tropic μόνο εγκαύματα μπορούσε να μου προκαλέσει) στα αυτομαυριστικά ήπιας μορφής, ξέρετε, αυτό που βάζουν οι κυρίες στη διαφήμιση και χαίρονται γιατί έχουν «χρυσαφένια λάμψη όλο το χρόνο»; Ανάθεμά με τώρα αν απέκτησα χρυσαφένια λάμψη, αλλά τέλος πάντων ας πούμε πως έσπασε λιγάκι το εκρού του νεκρού. Το γεγονός, τώρα, πως τις πρώτες φορές που χρησιμοποίησα το εν λόγω θαυματουργό προϊόν έκανα προφανώς κάποια μαλακία και κατέληξα με δύο καφέ ρίγες στη δεξιά γάμπα, καταγράφεται υποθέτω στις παράπλευρες απώλειες. Πάλι καλά που εξαφανίστηκαν μέσα σε 2-3 μέρες και, κυρίως, που έχω ανεκτικό άντρα που μου δήλωσε χαμογελώντας στωικά πως θα με αγαπά «με όλα μου τα χρώματα». Ακόμη κι αν γίνω κανελί με βούλες σαν κουτάβι αγνώστου διασταυρώσεως, υποθέτω…

Ο επόμενος θηλυκού γένους καλοκαιρινός εφιάλτης είναι τα παραπάνω κιλά, η ελλιπής γράμμωση, η χαλάρωση και γενικά όλο το πακέτο της εμφάνισης με μπικίνι στην παραλία, που κορυφώνεται στη μία και μοναδική φρικαλέα λέξη: κυτταρίτιδα. Σημειωτέον, βέβαια, πως με βάση αυτά που σου δείχνουν στις φωτογραφίες και τα διαφημιστικά σποτάκια, εντάσσεσαι κατά πάσα πιθανότητα στα τέρατα της φύσεως ακόμη και αν από αντικειμενική άποψη είσαι από μια χαρά έως καλλίγραμμη. Γιατί όσο και να σε προίκισε η μαμά φύση, όσο και να ιδρώνεις κάνοντας διάφορες ασκήσεις διαστροφικής εμπνεύσεως για να αποκτήσεις μπούτι αθλήτριας, ε, δε μπορεί, δεν έχεις πάνω σου τα επτά διαφορετικά φίλτρα που έχει η κυρία στη διαφήμιση και, σίγουρα, δεν έχεις υποστεί το απαραίτητο ρεκτιφιέ στο photoshop –και, τέλος πάντων, ακόμη και αν προσέχεις την εικόνα σου, έχεις κι άλλες υποχρεώσεις που σε αποσπούν από το έργο του σμιλέματος του τέλειου μηρού. Εν ολίγοις; You suck (σε σύγκριση, πάντα).

Ως προς αυτό τουλάχιστον το κεφάλαιο, μπορώ υπερήφανα να δηλώσω πως έχω κόψει τα σχετικά αντι-κυτταριτιδικά σκευάσματα προ πολλού, αποδεχόμενη πως είναι το λιγότερο κρετινώδες να πλακώνομαι στα χημικά σε μια καθ’ όλα άνιση μάχη με τα γονίδιά μου. Και δεν ξέρω αν αληθεύει πως θα μπορούσα να εξαλείψω τα όποια ίχνη κυτταρίτιδας κόβοντας μαχαίρι το τσιγάρο, τον καφέ, το αλκοόλ, το αλάτι, τη ζάχαρη και επιβιώνοντας μονάχα με λαχανάκια Βρυξελλών στον ατμό αλλά, σε κάθε περίπτωση, δεν προτίθεμαι να το μάθω! Εξάλλου, όπως και πάλι δήλωσε ο πολύπαθος μέλλων σύζυγος (σουίτα στον παράδεισο έχει κλείσει, ο άνθρωπος) μπορεί κάλισστα να ζήσει παρέα με την «όψη φλοιού πορτοκαλιού», αλλά όχι με τη νευρασθένειά μου.

Τις υπόλοιπες μικρολεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα ότι συνίσταται να κάνεις περμανάντ για να βγαίνεις λέει χτενισμένη από τη θάλασσα, να προμηθευτείς αδιάβροχη μάσκαρα (που δεν βγαίνει μετά ούτε με απορρυπαντικό πιάτων) για να βλέπουν τα μπαρμπούνια τα μπιρμπιλωτά σου ματόκλαδα όσο κάνεις βουτιές, να πηγαίνεις δέκα επτά φορές το μήνα για επαγγελματικό πεντικιούρ μην τυχόν και σου σκληρύνουν οι φτέρνες από τα σανδάλια, δεν μπαίνω καν στον κόπο να τις αναπτύξω.

Ένα πράγμα ξέρω με βεβαιότητα: στην επόμενη ζωή μου δεν πρόκειται να την ξαναπατήσω! Θα φροντίσω, προτού κατέβω στη γη, να προμηθευτώ το σωστό σετ γεννητικών οργάνων –και θα απολαμβάνω μακάριος τις διακοπούλες μου στη Γαύδο, χωρίς να σκέφτομαι με τρόμο πού θα βρω πρίζα να βάλω το silk-epil μου…

Σεξ σε κονσέρβα

Ώρες και φορές έχω την αλλόκοτη αίσθηση πως ζούμε σε μια εποχή στην οποία όλα μας υπαγορεύονται. Από ποιον ακριβώς, δεν το έχω αντιληφθεί ακόμη. Πρόκειται μάλλον για κάποιον αόρατο πολυπρόσωπο υποβολέα-παντογνώστη, που ομιλεί μέσω των μίντια κατά κανόνα, και μάλιστα τόσο συχνά και τόσο πειστικά που φθάνουμε στο σημείο ν’ ακούμε την ψιθυριστή φωνούλα του ακόμη και στον ύπνο μας. Σκεφτείτε το λίγο. Όλο και κάποιος μας λέει, σε καθημερινή βάση, τι να φορέσουμε, τι να μαγειρέψουμε το μεσημέρι, πώς να μειώσουμε το άγχος μας, πώς να αποκτήσουμε περισσότερη κοινωνικότητα, πώς να χάσουμε κιλά, ποια προϊόντα να αγοράσουμε και πάει λέγοντας. Υποθέτω πως, ως ένα βαθμό, το έχουμε όλοι μας λίγο-πολύ συνηθίσει, και ελάχιστα αισθανόμαστε να καταπιέζει αυτή η κατάσταση την προσωπικότητά μας. Όλα όμως έχουν κι ένα όριο, πέραν του οποίου το πράγμα αρχίζει να γίνεται εμετικό – αν όχι τρομακτικό.
Πού μου ήρθε και τα λέω αυτά; Πήρε πάλι το μάτι μου εξώφυλλο εγκρίτου τινός περιοδικού, που διατείνεται πως η ανάγνωση συγκεκριμένου άρθρου του θα μας κάνει εξπέρ στο κρεβάτι. Το πήρε το μάτι μου, τα πήρα κι εγώ με τη σειρά μου. Θα μου πείτε, σιγά τα ωά, πρώτη φορά είδα ανάλογο δημοσίευμα; Ασφαλώς και όχι. Αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο, τη στιγμή εκείνη έπεσε φαίνεται η τελευταία σταγονίτσα ξεχειλίζοντας το ποτήρι που, δίχως να το έχω καταλάβει, γέμιζε μέσα μου σιγά-σιγά. Και μου ήρθε να ουρλιάξω στη μέση του δρόμου.
Απατάσθε αν τυχόν φαντάζεστε πως το ουρλιαχτό μου (το οποίο φυσικά εκτονώθηκε εσωτερικά μονάχα, γλιτώνοντας τους περαστικούς από το μπελά να καλέσουν επειγόντως τη ρεσεψιόν του Δαφνί για πληροφορίες) οφείλεται σε πουριτανικές τάσεις. Καμία σχέση. Τυχαίνει ευτυχώς να είμαι πλήρως απελευθερωμένη σε κάτι τέτοια θέματα και ουδόλως με σοκάρουν οι σεξουαλικές αναφορές. Ούτε και πρόκειται να γουρλώσω τα μάτια μου ακούγοντας καμιά kinky λεπτομέρεια, διότι μεγάλο παιδάκι είμαι και, όπως λέει και το άσμα, τα κάνω όλα (πριν και μετά τις δύο), και όσα τέλος πάντων μπορεί να μην κάνω η ίδια κανένα πρόβλημα δεν έχω με όσους τα κάνουν, αρκεί βέβαια να συναινεί ο παρτενέρ και να μην πρόκειται για βιασμούς προβάτων ή κάτι τέτοιο.
Αλλού είναι το πρόβλημά μου: Όλη αυτή η φτηνή φιλολογία γύρω από το θέμα κρεβάτι νομίζω πως καταλήγει να εξευτελίζει το ίδιο της το αντικείμενο. Δεν εννοώ πως το σεξ είναι ένα μεταφυσικών προεκτάσεων, μεστό ενοχών και απαγορευμένο προς συζήτησιν θέμα, που θα έπρεπε να μένει κλειδαμπαρωμένο μέσα στις κρεβατοκάμαρες και μάλιστα με τα φώτα σβηστά. Σε αστικό κέντρο του 21ου αιώνα ενηλικιώθηκα και θα ήταν μάλλον περίεργο να έχω τόσο συντηρητικές αντιλήψεις. Από την καλώς εννοούμενη απελευθέρωση όμως και ό,τι αυτή συνεπάγεται (απενοχοποίηση, δυνατότητα πληροφόρησης, επιστημονική προσέγγιση κλπ) μέχρι την μετατροπή μιας, όπως και να το κάνουμε, πολύ προσωπικής και πολύ ιδιαίτερης πτυχής της ανθρώπινης προσωπικότητας σε καθημερινό θέμα για κους-κους μεταξύ αστρολογικών προβλέψεων και συνταγών μαγειρικής, υπάρχει μια πολύ μεγάλη απόσταση την οποία νομίζω κακώς την διανύσαμε...
Εμένα τουλάχιστον η όλη κατάσταση με ξενερώνει, για να το πω απλά. Εντάξει μπορεί το kama sutra να είναι cult, αλλά κατά τα άλλα βαρέθηκα να μου λέει η κάθε φυλλάδα σε τι στάση να το κάνω, τι να φοράω στο κρεβάτι, πώς να απογειώσω το σύντροφό μου κ.ο.κ. Και ο επιστήμων-σεξολόγος δηλαδή να μου τα λέει, άπαξ και δεν προσέφυγα οικειοθελώς στα φώτα του, πάλι ξενερώνω. Δεν τις γουστάρω τις συμβουλές των γκουρού, πώς να το κάνουμε. Τι διάολο, υποτίθεται ότι μερικά πραγματάκια τα μαθαίνουμε μόνοι μας και στην πράξη! Επίσης υποτίθεται ότι μερικά πραγματάκια είναι ζήτημα προσωπικού γούστου. Αλλά προφανώς κάποιοι ειδήμονες διαφωνούν. Ειδήμονες που, αυτόκλητοι, αξιολογούν εμμέσως τις επιδόσεις τις δικές μου και του εραστή μου, αποφαινόμενοι για τις καλύτερες τεχνικές στο κάθε σεξουαλικό παιχνίδι, για το πόσες φορές και με τι συχνότητα πρέπει να το κάνουμε, ακόμη και για το πώς θα πρέπει να αισθανόμαστε κατά τη διάρκεια. Ειδήμονες που με εντάσσουν με το ζόρι σε στατιστικές (τι είδους οργασμό έχει το 30% των γυναικών, τι ποσοστό το κάνει ή δεν το κάνει έτσι, αν μία στις δύο φαντασιώνεται το Μπέκαμ και δεν ξέρω τι άλλη αηδία). Ειδήμονες που έχουν άποψη ακόμη και για το αν θα ξυρίζουμε ή όχι, και πώς ακριβώς, τα επίμαχα σημεία.
Δεν λέω, σχεδόν όλοι μας κάνουμε πού και πού τις πονηρές συζητησούλες μας και τα αστειάκια μας για το σεξ, κι εγώ πρώτη και καλύτερη. Άλλο όμως αυτό και άλλο το να κατακρεουργούμε το θέμα δημοσίως, απομυθοποιώντας το μέχρι να φτάσει να θυμίζει προεκλογική δημοσκόπηση.
Αρκετά μαθήματα πήρα στο σχολείο και το πανεπιστήμιο, αρκετές σημειώσεις κράτησα, αρκετές σελίδες υπογράμμισα με φωσφορικά μαρκαδοράκια για τις εξετάσεις. Οδηγίες για το κρεβάτι μου δεν προτίθεμαι να αποστηθίσω. Οι αυθεντικές ηδονές δεν χρειάζονται σκονάκια. Δεν κατηγοριοποιούνται, δεν αναλύονται και, πρωτίστως, δεν διδάσκονται. Δεν διαφημίζονται σε περιοδικά και δεν πωλούνται μαζικά σε βιτρίνες. Αν βέβαια θέλουμε να παραμείνουν αυθεντικές, ή έστω ηδονές. Κι αν έχουμε ακόμη την ικανότητα να τις αντέξουμε ως τέτοιες...
Ζόρικα πράγματα, δηλαδή, στους καιρούς της κονσέρβας.

Το τραίνο της εξέλιξης

Τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια της ζωής μου μού συμβαίνει συχνά ένα περίεργο πράγμα: Διασταυρώνομαι με νεαρές κοπέλες, στην ηλικία μου ας πούμε ή και κατά πολύ μικρότερες, και έχω το δυσάρεστο συναίσθημα ότι κατέβηκα από κάποιον άλλο πλανήτη, πολύ λιγότερο πολιτισμένο, προφανώς, από τον κόσμο στον οποίο εκείνες περιφέρονται με τόση χάρη. Αιτία; Η εμφάνισή τους. Όχι αυτή με την οποία τις προίκισε περισσότερο ή λιγότερο η μαμά Φύση –στην «επίκτητη» εμφάνιση αναφέρομαι, κοινώς στο γνωστό και προσφιλές (στα θηλυκά τουλάχιστον όντα) κεφάλαιο ντύσιμο-φτιάξιμο.
Πριν σας εξηγήσω όμως τι ακριβώς εννοώ, θα ήθελα να διευκρινίσω μερικά πράγματα, για να μην μου καταλογίσετε πως υπερβάλλω όντας ακραία η ίδια:
Καταρχάς, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι φρικιό. Το προσπάθησα λιγάκι να γίνω κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου και λίγο μετά, ενδίδοντας ασυστόλως σε οποιοδήποτε μαύρο, μωβ και γενικά πεθαμενατζί ένδυμα μπορούσε να χωρέσει στη ντουλάπα μου, αποκτώντας ένα κεφάλι αλά Robert Smith και μάστερ στο γκόθικ μακιγιάζ ανεξαρτήτως ώρας, φορώντας στρατιωτικά άρβυλα που ζύγιζαν περίπου το μισό μου βάρος και τα λοιπά και τα λοιπά. Αλλά η ψωνάρα μέσα μου (αυτό που πιο κόσμια καλείται «γυναικεία κοκεταρία») ουδέποτε μου επέτρεψε να σηκώσω καμιά μοϊκάνα, ας πούμε, ή να αγοράσω ρουχαλάκια (έστω συνολάκια κηδείας) που να μην τονίζουν επαρκώς τη σιλουέτα. Όπως συνήθως συμβαίνει όμως, η ψωνάρα (για αυτήν μέσα μου λέω πάντα) μεγάλωσε με τα χρόνια. Επιπλέον, μετά από έτη ενδοσκόπησης, κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν είναι ανάγκη να «φωνάζω» στους γύρω μου μέσω της εμφάνισης πως δήθεν ανήκω κάπου για να περιφρουρήσω αυτό που λέω πολιτισμική μου ταυτότητα. Άσε που, όσο μπουμπουνοκέφαλη και να είσαι, μεγαλώνοντας εμπεδώνεις κάποιες παγκόσμιες αλήθειες, του τύπου οι-άντρες-γουστάρουν-γόβα-στιλέτο ή τα-σκισμένα-τζιν-το-χειμώνα-μπάζουν....Οπότε, όπως υποψιάζεστε, στοιχειωδώς κυρίλεψα. Δεν εννοώ πως περιφέρομαι με ταγιέρ ή πως αποχωρίστηκα ποτέ αυτό που ο πεθερός μου με φρίκη αποκαλεί «χαλκά στη μύτη μου», αλλά τέλος πάντων και χρωματάκια φοράω, και φουστανάκια, και τσιμπιδάκια χαριτωμένα και όλα τα εις –άκια που ξεχωρίζουν συνήθως τη γκαρνταρόμπα μιας γυναίκας από αυτήν ενός λοκατζή. Ομολογώ μάλιστα πως δεν αγοράζω ποτέ αθλητικά παπούτσια, θεωρώντας τα πλέον υπερβολικά χοντροκομμένα για το φύλο μου, και πως έχω και μεγάλη αδυναμία στο βάψιμο. Δεύτερον. Δεν είμαι ούτε καθολική, ούτε σκληροπυρηνική σουφραζέτα. Κοινώς προβαίνω σε αποτρίχωση τακτική και ολική, φοράω σουτιέν (με ενίσχυση πάντα) και αποδέχομαι τη φρικτή ανισότητα ότι ο άντρας μου μπορεί να μεν να ρευτεί χωρίς να γίνει αποκρουστικός αλλά εγώ όχι.
Και τρίτον, έχω την τύχη να μην έχω τρία μάτια. Δεν εννοώ πως είμαι καμιά κούκλα αλλά τέλος πάντων δεν είμαι και τέρας της φύσης ώστε να με πιάνει αμόκ στη θέα οποιασδήποτε καλοβαλμένης ύπαρξης.
Αυτά. Και τώρα, αφού σας έπεισα ελπίζω ότι είμαι στοιχειωδώς «φυσιολογική» εμφανισιακά, συνεχίζω...

Βλέπω στο δρόμο τις κοπελίτσες και τρομάζω. Το ότι οι μισές τουλάχιστον μοιάζουν από ενδυματολογικής απόψεως να έχουν ξεπηδήσει από editorial περιοδικού μόδας, ακόμη κι αν κουβαλάνε ακόμη σχολική τσάντα, το παραβλέπω. Με κάτι μικρές λεπτομέρειες είναι που φρίττω. Μαλλί κομμωτηρίου επτά η ώρα το πρωί στο αμφιθέατρο της σχολής, γαλλικό και σχεδιάκια στα νύχια χειμώνα-καλοκαίρι. Σας το ορκίζομαι πως έχω αρχίσει να πιστεύω πως ανήκω σε κάποιο υπό εξαφάνιση είδος που δεν κάνει επαγγελματικό μανικιούρ-πεντικιούρ απαραιτήτως δύο φορές το μήνα και χρησιμοποιεί το πιστολάκι απλώς για να στεγνώσει τα μαλλιά. Και διερωτώμαι: πού πάω με τέτοια χάλια η άμοιρη;
Η φρίκη μου μεγαλώνει τις σπάνιες εκείνες φορές που τυχαίνει να παραβρεθώ σε συζήτηση γυναικοπαρέας. Λοιπόν, απ’ ό,τι μαθαίνω, η μέση γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να χαλά μηνιαίως το λιγότερο μισό μισθό για την απολύτως αναγκαία προσωπική της περιποίηση, η οποία περιλαμβάνει ειδική αισθητικό για τα μούτρα, άλλη αισθητικό για την αποτρίχωση, έγχρωμους φακούς επαφής, λεύκανση δοντιών, ανανέωση των τεσσάρων διαφορετικών αποχρώσεων ανταύγειας, ειδικά θεραπευτικά διαλύματα για τις παρωνυχίδες, εφτά διαφορετικές κρέμες κατά της κυτταρίτιδας και ούτω καθεξής. Και διερωτώμαι εκ νέου: πού πάω εγώ, ρε παιδιά;
Και καλά στην πόλη. Εκεί που κυριολεκτικά μου γυαλίζει το μάτι, είναι στις καλοκαιρινές διακοπές στα νησιά. Τη στιγμή που μπαίνω εγώ με το μαλλί τζίβα στο ντους του κάμπινγκ ίσα-ίσα να ξεβγάλω τα αλάτια, και πετυχαίνω την νεαρά στον καθρέφτη με επαγγελματικό σεσουάρ και μπουκάλι λακ σε μέγεθος υπερφυσικού δονητή να ισιώνει τις φράντζες...
Πάνω όμως που πάω να τις χλευάσω όλες αυτές τις δεσποινίδες για τις (κατά τη γνώμη μου) υπερβολές τους, να σου και πέφτει στα χέρια μου κάποιο απ’ αυτά τα τρισκατάρατα γυναικεία περιοδικά. Το ξεφυλλίζω και διαπιστώνω, έντρομη, πως κάτι ξέρουν προφανώς εκείνες που τα κάνουν όλα αυτά γιατί, σύμφωνα πάντα με την επιστημονική άποψη των σεβαστών αρθρογράφων των εν λόγω εντύπων, άμα σε δει το μανάρι απέναντι με σκασμένη φτέρνα το καλοκαίρι, θα ξεράσει στο πεζοδρόμιο. Δεν πα’ να’σαι μια κούκλα η υπόλοιπη, αυτός εκεί, τη φτέρνα θα κοιτάξει. Επίσης, λέει, ένας από τους βασικούς λόγους που χάνεται το ερωτικό ενδιαφέρον σε περίπτωση συγκατοίκησης είναι εκείνο το αρχαίο μακό μπλουζάκι που φοράς μέσα στο σπίτι -ακόμη κι αν έχει συναισθηματική αξία γιατί σου το αγόρασε ο καλός σου στην πενταήμερη... Α, και πως αν ξυπνήσεις με σπυράκι και δεν διαθέτεις το ειδικό κονσίλερ με την επιπρόσθετη θεραπευτική δράση, καλύτερα να βγεις στο μπαλκόνι σου και να πηδήξεις προτού εμφανιστείς σε τέτοια κατάσταση στην κοινωνία.
Μαθαίνω, επίσης (από τα περιοδικά αυτά πάντα ή τις ελάχιστες φορές που μπαίνω σε κανένα πολυκατάστημα καλλυντικών) πως υπάρχουν ένα εκατομμύριο λίαν απαραίτητα όπλα ομορφιάς τα οποία κυριολεκτικά αγνοώ, του τύπου ενισχυτικά βλεφαρίδων, κρέμες που μειώνουν λέει την τριχοφυία, αντηλιακά μαλλιών, αδυνατιστικά σαπούνια και πλείστα άλλα.
Και παρακολουθώ κάθε δεύτερο Σάββατο, αποσβολωμένη πλέον, συμπαθή γνωστή μου να απλώνει με χάρη τις ομολογουμένως υπέροχες γάμπες της στην πεντικιουρίστα, που την περιμένει γονυπετής στο σαλόνι ως άλλη σκλάβα της Κλεοπάτρας, και να ρωτά με ανησυχία ανάλογη με αυτήν που αρμόζει στο θέμα του φαινομένου του θερμοκηπίου τι ακριβώς θα κάνουν με τη μικρή σκλήρυνση που την ταλαιπωρεί στην αριστερή της πατούσα...
Πώς με προσπέρασαν έτσι όλα αυτά τα θηλυκά; Προφανώς επιβαίνουν στο λεγόμενο τραίνο της εξέλιξης, που ταχύτατα διασχίζει τις λεωφόρους του δυτικού μας κόσμου, εκπνέοντας αρωματικές αναθυμιάσεις σαλονιού ομορφιάς. Κι εγώ έχω ξεμείνει στην αποβάθρα.

σαμπουάν (ή ο ύπνος του δικαίου)

Κάνοντας προχθές τα ψώνια της εβδομάδας (στο πλησιέστερό μου μεγαθήριο σούπερ-μάρκετ, μιας και κάθε περιοχή έχει πλέον αποκτήσει το δικό της), κι ακολουθώντας τις επιταγές της τσαλακωμένης λίστας μου, βρέθηκα μπροστά στο ράφι με τα σαμπουάν. Συγγνώμη, στα ράφια. Πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, ένας ολόκληρος διάδρομος σαμπουάν. Μια τρομαχτική συγκέντρωση μπουκαλιών κάθε χρώματος και σχήματος. Πρόχειρα υπολόγισα το περιεχόμενο σε μερικούς τόνους σαπουνιού για μαλλιά, ποσότητα ικανή να ξεβρωμίζει τους όπου γης άλουστους για τα επόμενα εκατό χρόνια…
Θα μου πείτε τώρα, πρώτη φορά μπαίνω σε σούπερ-μάρκετ; Όχι βέβαια. Αλλά να, αυτά τα σαμπουάν, πώς να σας το πω, ξαφνικά με σόκαραν. Εξηγούμαι: μέχρι πριν κάποια χρόνια, κάθε μάρκα έβγαζε τρεις-τέσσερις τύπους. Για λιπαρά, για κανονικά, για ξηρά μαλλιά. Άντε και κανένα ειδικό για τα βαμμένα. Όμορφα κι απλά, έπαιρνες ένα μπουκαλάκι κι έφευγες, χωρίς πολλή σκέψη. Τώρα, χρειάζεσαι τουλάχιστον έναν δεκάλεπτο διαλογισμό για ν’ αποφασίσεις: σαμπουάν για μπούκλες, για θαμπά μαλλιά, για άτονα, για μαλλιά με ψαλίδα, για μαλλιά χωρίς όγκο, για ξανθά, για κόκκινα, για λιπαρές ρίζες και ξηρές άκρες, σαμπουάν ειδικά για το καλοκαίρι ή το χειμώνα, για μακριά μαλλιά, για, για…
Προφανώς, το σωστό σαμπουάν έχει αναχθεί από καιρό σε παράγοντα ύψιστης σημασίας για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Τόση έρευνα αποκλείεται να γίνεται για το τίποτα, δεδομένου πως χαρακτηριζόμαστε όντα λογικά. Απλώς, εγώ μόλις τώρα το πήρα χαμπάρι. Και στέκομαι, η δυστυχισμένη, ενεά μπροστά στις αναρίθμητες διαφορετικές ταμπελίτσες, τρέμοντας μήπως κάνω λάθος επιλογή: άμα δηλαδή έχεις λιπαρά μακριά μαλλιά άτονα χωρίς όγκο και με μια δόση ψαλίδας, τι παίρνεις;…Δεσποινίς, λίγη βοήθεια!
Αν το καλοσκεφτώ όμως, είναι καταπληκτικό το τι μας προσφέρει η ανεπτυγμένη δυτική κοινωνία μας. Πόσο εξαίρει την αξία του ατόμου, πόσο σέβεται την όποια του ιδιαιτερότητα. Να, για παράδειγμα, τόσος κόπος για να έχει κάθε πολίτης τη δυνατότητα να επιλέξει το κατάλληλο γι’ αυτόν σαπούνι. Κι όχι μόνο αυτό. Σε όλα τα προϊόντα, από τα απολύτως απαραίτητα μέχρι τα πλέον άχρηστα, μια τεράστια ποικιλία είναι εκεί και μας περιμένει. Μπείτε σ’ ένα πολυκατάστημα και θα το διαπιστώσετε. Είστε απολύτως ελεύθεροι να διαλέξετε τη συσκευασία τυριού που σας βολεύει περισσότερο, τη μάρκα αποσμητικό που ταιριάζει με την προσωπικότητά σας, την απόχρωση κραγιόν που αναδεικνύει το χρώμα της επιδερμίδας σας. Οι διαφημίσεις φροντίζουν άλλωστε να μας το υπενθυμίζουν διαρκώς: όλα τούτα υπάρχουν ειδικά για μας, φτιάχτηκαν για να καλύπτουν τις απολύτως προσωπικές μας ανάγκες. Αν αυτό δεν είναι ποιότητα ζωής στην εποχή του καταναλώνω ίσον υπάρχω, τότε τι; Φανταστείτε δηλαδή να βρίσκαμε ένα ωραίο πρωί στη θέση του κοντινού μας διώροφου σούπερ-μάρκετ ένα μπακαλικάκι! Σκέτος εφιάλτης, το δίχως άλλο. Μεμιάς το πολιτισμένο εγώ μας, συμπυκνωμένο στο τρίπτυχο διαλέγω-αγοράζω-ευτυχώ, θα πήγαινε περίπατο…Όχι δηλαδή να λουστούμε και με πράσινο σαπούνι!
Αφήστε με λοιπόν εμένα τη μίζερη να γκρινιάζω που τα βρίσκω σκούρα με την επιλογή σαμπουάν. Κατά βάθος, η όλη διαδικασία είναι σωτήρια. Επειδή, γυρίζοντας αργότερα στο σπίτι, χορτάτη (μέχρι σκασμού) από το θαύμα τούτο της ποικιλίας, παραζαλισμένη από την προσπάθεια να διαλέξω, γαλήνια που στο εξής θα προσφέρω στο μαλλί μου την απαραίτητη φροντίδα, σ’ αυτήν την ιδανική (κι ακίνδυνη) με άλλα λόγια κατάσταση, ελάχιστα θα ενοχληθώ από τα πανομοιότυπα τηλεοπτικά παράθυρα με τους πανομοιότυπους γελοίους που εμπαίζουν συστηματικά την (εναπομείνασα) νοημοσύνη μου. Ακόμη λιγότερο θα προβληματιστώ στη σκέψη πως η ελευθερία μου περιορίζεται στην εξουσία που ασκώ στο τηλε-κοντρόλ μου, κάνοντας ζάπινγκ από το ένα κανάλι στο άλλο (ίδιο κι απαράλλαχτο) κανάλι, αφού την τηλεόραση ούτως ή άλλως θα την ανοίξω - το επιβάλλει το ένστικτο του Homo sapiens, ή κάποιος φοβερός νόμος εγγεγραμμένος στο ασυνείδητό μου. Και βέβαια δεν πρόκειται να χολοσκάσω, που καθημερινά κάποιοι άλλοι καθορίζουν τις συνθήκες ζωής μου, την πορεία της οικονομίας, την πολιτική ζωή της χώρας μου, το μέλλον του ίδιου του πλανήτη.
Τι είναι, άλλωστε, όλα τούτα τα βαρυσήμαντα κι αφηρημένα, μπροστά στην απτή ελευθερία μου να επιλέγω σαμπουάν. Με χαλαρωτικά εκχυλίσματα φυτών κατά προτίμηση, για όνειρα γλυκά.